Als kind voelde ik me anders. Gevoeliger, kwetsbaarder. Nu weet ik dat ik hoogsensitief ben, maar daar hadden we het 40 jaar geleden echt niet over hoor! Dan was je als kind gewoon lastig. Moest je je vooral niet zo aanstellen. Dus creëerde ik een beeld van mezelf voor de buitenwereld waarvan ik dacht dat ze dat wél zouden accepteren. Eén ding in mezelf kon ik echter niet verbloemen. Ik ben dyslectisch. Dus in plaats van dat mensen me lief en slim vonden, was ik het opstandige meisje. Dat moeite had met van alles. Ik voelde me niet gezien en was ongelukkig.

En ja, wat doe je als je je niet gezien voelt? Nog harder je best doen. Op wilskracht met je dyslexie gewoon je MBA afronden. En vervolgens had ik de perfecte baan, het prachtige huis en een rijk sociaal leven. Van de buitenkant picture perfect, maar van binnen voelde ik me leeg. Alsof ik het leven van een ander leefde. Op een gegeven moment overleden in korte tijd mijn vader, moeder en mijn enige zus. Toen ik daarbij ook nog eens ontslagen werd, viel ik in een zwart gat. Ik wilde niet meer aan verwachtingen van buitenaf voldoen. Ik wilde ontdekken wie ík was en wat ik echt wilde.

Daarom vertrok ik naar Azië. Met mijn twee katten. In de hoop de kracht en wijsheid in mezelf te vinden om het leven te leiden wat bij me paste. Een leven vol magie, speelsheid en oneindige mogelijkheden. Diep van binnen heb ik altijd gevoeld dat er meer was, ik wist alleen niet hoe ik die potentie in mezelf kon aanwakkeren. Ik ben daarom helemaal back to basic het klooster in gegaan in Tibet. Reken maar dat dat heftig was. Vervolgens heb ik 8 jaar lang opleidingen gevolgd bij de beste trainers over de hele wereld. Zo lukte het om mezelf te bevrijden van de boeien die me weerhielden me volledig vrij te voelen.

Het waren niet alleen de leraren die me verder hielpen. Het was vooral het leven zelf. In Azië raakte ik betrokken bij een ernstig scooterongeluk. Ik lag volledig in de kreukels. Alleen in een vreemd land, dan ben je compleet op jezelf aangewezen. Gek genoeg daalde er toen een enorme rust over me heen. Mijn laatste muur werd weggeblazen. Ik leerde vertrouwen op de kalme onderstroom van het leven. De stroom die voor je zorgt, wat er ook gebeurt.

Dat vertrouwen en die kracht, is dus eigenlijk heel dichtbij. En je hoeft er niets voor te doen. Niets anders te worden dan je nu al bent. Dit gevoel van vrijheid is zo onbeschrijfelijk, zo lekker, daarom ben ik mijn praktijk als transformatiecoach gestart. Want zodra je dit cadeau ontdekt, kun je niet anders dan het doorgeven. Maar dan wel op een eigenwijze, speelse en down-to-earth-manier.

Is mijn leven nu alleen maar rozengeur en maneschijn? Nee hoor. Het leven blijft je altijd uitdagen. Dat geldt ook voor mij. Maar nu weet ik hoe ermee om kan gaan. En voel ik me vrij, helemaal mezelf. Loop ik gewoon als ik daar zin in heb in mijn joggingbroek vol kattenharen in chique Den Haag. Een beetje raar? Ja denk ik dan! Gelukkig wel!